Het portret is een mooi cadeau dat ik achterlaat

Merel was 34 en had haar keuze gemaakt: euthanasie. In de tijd die restte wilde ze één ding goed regelen: wat ze zou achterlaten voor de mensen van wie ze hield.

Met Davey, die haar interviewde, maakte ze een reis door haar leven. Er werd gelachen en gehuild, allebei ruim. De film werd bewust lang, zodat haar naasten er straks zelf doorheen kunnen bewegen, naar de stukken die ze op dat moment nodig hebben.

Het portret nam druk weg. De cadeautjes, de kaarten, het regelen. Dit was het belangrijkste, en het was klaar.

Na afloop schreef ze Davey een brief. Wat is het een prachtig portret geworden, stond erin. Ik ben sprakeloos. En: nu pas zie ik wat het effect van je vragen is geweest.

Het gaf haar, in haar eigen woorden, rust en afsluiting.