En nu zoenen

Op de mulo durfde Anko niets. Dus nam Marjan het heft in handen, zoals ze dat haar hele leven zou blijven doen. En nu zoenen, zei ze. Een huwelijk, vier kinderen en een leven later staat die zin in haar levensfilm.

Voor die film kwam de hele familie een lang weekend samen aan de jachthaven van Drimmelen. Donderdag sprak Marjan zelf, ruim drie uur. Vrijdag volgden haar dierbaren: Anko, de vier kinderen, haar broer, haar zus, haar vriendin. Negen interviews, acht ingevulde formulieren als kompas.

Ik heb nog nooit zo een goede band gehad met mijn moeder als nu, zei haar zoon. Sinds ze ziek is, is alles dichterbij gekomen.

Marjan zelf keek vooral vooruit, ook in de film. Kijk naar de mooie dingen die we samen gedaan hebben, zei ze tegen Anko. Ga door, en ga kijken wat er nog te ontdekken valt. En over hem: ik weet dat hij me niet kwijt wil. Maar ik wil hem ook niet kwijt.

Op het water wilde ze altijd zelf sturen. Eén keer liet ze het stuur lachend los. Dat moment staat in de film.