Dennie van Diesen
Waarom ik herinneringen vastleg? Omdat ik weet hoe het is om ze niet te hebben.
Neem contact op Ontdek de levensfilmTwaalf jaar, en dan is hij weg
Mijn vader, Jos van Diesen, kreeg botkanker. Hij werd 37. Ik was twaalf.
Anderhalf jaar duurde zijn ziekbed. Na de amputatie van zijn been dachten we dat hij genezen was. We zwaaiden weer, we maakten weer plannen. Maar een klein restje bleef zitten. De kanker zaaide uit, en hij overleed thuis, bij ons.
Wie zonder vader opgroeit, mist hem overal. Bij je eerste baan, je eerste huis, je eerste kind. Zijn stem, zijn verhalen, zijn antwoorden op vragen die je nooit meer kunt stellen. Inmiddels ben ik ouder dan hij ooit is geworden. Een vreemde mijlpaal, want er loopt niemand meer voor je uit. Zijn gezicht ken ik van foto’s. Maar wie hij wás, vervaagt met het jaar.
Ik kan mij niet meer herinneren wie mijn vader was. Had ik destijds maar een videoportret gehad.
Wat bleef, was een microfoon
Eén ding van hem is er nog wel. Mijn vader was muzikant, en wat ik van hem erfde, was zijn microfoon. Jarenlang lag die op een plank, tot ik er een interview mee deed in Miami, de stad van onze laatste vakantie samen.
Daar, met zijn microfoon in mijn hand, kwam de gedachte die nooit meer wegging: had ik zijn stem nog maar. Eén opname. Eén verhaal. Eén antwoord op al die vragen.
Uit die gedachte is Portretmakers ontstaan. Herinneringen maken die blijven, in levensfilms, videoportretten en podcasts. Zodat niemand met lege handen achterblijft, zoals ik.
Van Afghanistan naar de studio
Toch ging ik niet meteen verhalen maken. Mijn weg hierheen was geen rechte lijn. Ik was militair en ging op uitzending naar Afghanistan. Daarna werd ik brandweerman. Twee werelden waarin je leert wat echt telt: rustig blijven, goed kijken, en er stáán op de momenten die ertoe doen.
Via het vak van trainer en coach leerde ik de kracht van het goede gesprek. Ik begon mensen te interviewen en podcasts te maken. En toen kwam alles samen: de microfoon van mijn vader, het luisteren, het gemis, en de wil om vast te leggen wat verloren dreigt te gaan.
Vandaag doe ik niets anders. Gesprekken voeren die ergens over gaan, met mensen die iets door te geven hebben. En waarom dat voor mij zo zwaar weegt, past in vier woorden.
Mijn missie in vier woorden
Raken en geraakt worden. Raken, omdat een film of podcast pas waarde heeft als hij binnenkomt bij wie hem ziet. Geraakt worden, omdat ik mijn werk alleen goed doe als jouw verhaal míj raakt tijdens het maken.
Zoals bij René. Toen ik bij hem binnenkwam voor de intake, merkte ik meteen iets bijzonders: hij deed me denken aan mijn vader. Misschien raakte zijn openheid me daardoor nog dieper.
In elk gesprek zoek ik het verhaal achter het verhaal. Niet de jaartallen, maar de stem. Niet het cv, maar de mens. Zodat wie achterblijft niet alleen een gemis heeft, maar ook een stem, een lach en een verhaal om naar terug te keren.
Aan de andere kant van de microfoon
En zo is de cirkel rond. Tegenwoordig zit ik aan de andere kant van de microfoon. Ik stel de vragen die ik mijn vader nooit heb kunnen stellen, aan mensen die nog wél antwoord kunnen geven.
Zoals bij Nickey, op de foto hiernaast. We legden haar verhaal vast toen het nog kon. Ze overleed op haar 36e en liet haar man en twee zoontjes achter. Drie maanden na haar overlijden keek haar familie voor het eerst naar haar film. Haar stem, haar lach, haar verhaal: het is er allemaal nog. Voor hen.
Dat is wat ik op mijn twaalfde niet had. En wat ik nu elke dag mag maken.
Zullen we kennismaken?
Wil je herinneringen vastleggen van jezelf, of van iemand die je dierbaar is? Of samen een podcast maken? Een eerste gesprek is altijd vrijblijvend, en altijd met aandacht.