Mag ik nog even afscheid nemen van mijn vriend?

Binnen één dag was alles geregeld: de kamer in het Amphia Ziekenhuis, de camera’s, het licht. De man die we kwamen filmen kon niet meer rechtop zitten. Zijn verhaal kon hij nog wel vertellen, en dat deed hij.

Midden in de opname werd er zacht op de deur geklopt. Een bezoeker. Hij keek naar de camera’s, naar ons, en stelde de vraag waar niemand van ons ooit meer omheen kon.

Mag ik nog even voor de laatste keer afscheid nemen van mijn vriend?

De opname stopte. Wij voelden ons bezwaard dat we erüberhaupt in de weg stonden. Maar dat afscheid, en de film die er die dag toch kwam, horen bij elkaar. Allebei bestaan ze omdat iemand besloot dat het nog kon.