Doe het zolang je het nog kunt

Carla zit thuis op haar eigen bank, tussen de kleurrijke schilderijen, als ze uitlegt waarom ze haar levensverhaal heeft laten vastleggen. Haar redenering is van een ontwapenende eenvoud.

Ze wil iets waardevols en zichtbaars achterlaten. Iets dat haar nabestaanden straks helpt in hun verdriet. En ze wil één zin voorkomen, de zin die ze te vaak om zich heen hoorde: hadden we dat maar gedaan.

Je laat je nabestaanden iets waardevols achter. Dat is waarom je het doet.

Over de opname zelf was ze verrast. Het voelt niet echt als een interview, zei ze. Het verloopt gewoon heel natuurlijk. Dat is precies de bedoeling: geen vragenlijst die wordt afgewerkt, maar een gesprek zoals je dat aan je eigen tafel voert.