Hoi lieverd, ik ben je mama. Vandaag word je 16.

Die zin spreekt Christa uit in haar levensfilm. Haar dochter was nog klein toen Christa te horen kreeg dat ze niet beter zou worden. Dus ging ze zitten, keek ze in de camera en sprak ze haar toe. Voor later. Voor de dagen waarop een meisje haar moeder het hardst nodig heeft.

Christa vocht tegen baarmoederhalskanker. Toen duidelijk werd dat ze het gevecht niet ging winnen, koos ze ervoor om vast te leggen wie ze was. Niet voor zichzelf. Voor het meisje dat zou opgroeien met een moeder van foto’s en verhalen van anderen.

Er komt een dag waarop haar dochter wil weten wat mama van haar vond. Op die dag is er een antwoord, in mama’s eigen stem.

Wat de familie ons achteraf vertelde, hadden wij vooraf niet bedacht. Niet de film zelf hielp het meest, maar de weg ernaartoe. Om de opname voor te bereiden praatten ze samen over wat Christa wilde nalaten en hoe ze herinnerd wilde worden. Gesprekken die anders nooit gevoerd worden, ook niet tussen mensen die elkaar al een leven lang kennen.

Toen ze overleed, hadden ze die gesprekken al gehad.