Niets moet, alles mag

Dat was het motto in huis bij Nickey, Joost en hun twee zoontjes: niets moet, alles mag. Zo leefden ze, ook toen Nickey ziek werd.

Anderhalf jaar voor haar overlijden legden we haar verhaal vast. Over de zomer waarin ze Joost leerde kennen, en hoe dat begon met samen een film kijken. Over sociologie, over moederschap, over wat ze haar jongens wilde meegeven.

Midden in de opname ging de deur open. Haar zus Mylene kwam binnen met een gitaar, en zong voor haar.

Nickey wist van niets. Dat moment, haar gezicht, de lach en de tranen tegelijk, staat nu voor altijd op film.

Afgelopen november overleed ze. Drie maanden later zat de hele familie samen in de woonkamer en keken ze de film voor het eerst terug. Daar was Nickey weer. Haar stem, haar lach, en het gitaarstuk van haar zus.